این اواخر چیزای جدیدی رو در مورد خودم کشف می کنم. فکر کنم علتش اینه که بیشتر از گذشته توی وبلاگا می چرخم و وقتی مطالب اونا رو می خونم به خودم تعمیمشون میدم. آره به تازگی فهمیدم که من به کسانی علاقه پیدا می کنم ، که دوست دارم لپشونو بکشم! شخصیت ها و کاراکترای زیادی بودن که من به کشیدن لپشون تمایل داشتم و دارم! گفتم کاراکتر ، یاد کاراکترای کارتونی افتادم! راستش من بچه که بودم خیلی دوست داشتم لپ سوباسا اوزارا رو بکشم! الانم که بزرگتر شدم ببخشید ، شرمنده ، بیش از همه دوست دارم لپ لنا کاتینا رو بکشم! یا لیندزی لوهان و امی لی رو! (البته زیاد رو امی لی نظر ندارم!) از مشهوران ایرانی هم نمیگم چون خوبیت نداره!( کلمه ی خوبیت در زبان فارسی وجود خارجی نداره!) راستی لپ خودمم دوست دارم بکشم ، وقتیکه خودمو تو آینه می بینم! لپ خیلیای دیگه رو هم میخوام بکشم که مثل موارد فوق نمی تونم!(شدنش که میشه ولی ریسکش بالاس!) لپ کشیدن هم درجات و دزهای مختلفی داره ، مثلا یه لپی ، که کشش آرومه! یا کشیدن دو لپی همراه با گفتن عبارت موش بخوردت! و خیلی موارد دیگه.

 یه تیکه شعری هم هست که تو پیامای بازرگانی تلویزیون پخش میشه که میگه: لپ لپ می خریم ، جایزه می بریم! و در ادامه : از این بسته های لپ لپ چه چیزا که بیرون نمیاد! واقعا! چی می شد بجای ساعت و عروسک و از این وسایل مالیخولیایی چینی ، بطور مثال لنا کاتینا از تو لپ لپ درمیومد و بعد از اینکه لپشو می کشیدی ، از بین می رفت! اون وقت لفظ لپ لپ با مسماتر هم می شد! مثل اینکه دارم زیادی میر تو اوهام ، اگه اجازه بدین بیام تو دنیای واقعی. اینجاش دیگه عمومی نیست و بهتره که شما دخالت نکنین و پیشنهاد و پسنهاد هم نمی خوام. خودم می دونم کجا و چه وقت لپ کیو بکشم!( خالی بستم نمی دونم!)

مثل اینکه درجه ی چتم زده بالا ، صلاح اینه که فورا باهاتون خداحافظی کنم. پس خدانگهدار لپم و لپش!(لپ کی؟)