هیمرا

سلام دوستان ! یه هفته ، دو هفته ، حامد حموم نرفته ! ، یه ساله ، دو ساله ، حامد ژیلت نداره ! ، تو کف میشینه هر روز ، کنج دیوار با یک قوز ، ریشش تا زیر پاهاش ، شیپیش تو لای موهاش ، بهش میگن : نمیری حموم ؟ نمیری حموم ؟ میگه نه نمیرم نه نمیرم ! چرا نمیری ؟ چونکه ……….. ! بهش میگن میخوای بریم به بازی؟ بریم الاغ سواری ؟ میگه نه نمیخوام نه نمیخوام ! چرا نمیخوای؟ چونکه ………..! بگذریم !

خب گویا دوباره باید بشینیم و درس بخونیم ! تازه داشتم گرم می شدم که دوباره باد خورد پشتمو و ظرف این سه روز هیچ لای چیزی رو باز نکردم ! شانس من که اصلن معروفم به خرشانسی دوتا از امتحانای ساده ی من هم لغو شد ! ای بابا همینم غنیمته ، به قول شاعر تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیزها !!!!

اما با اینکه مدت زیادیه دانشگاه تعطیله و من دوستانم و مخصوصا دوستان خوبم رو ندیدم و جالب تر اینکه به دانشگاه هم سر نزدم ولی این پست رو اختصاص میدم به دانشگاه. خب همونطوری که اکثر شما استحضار دارین امتحانای پایان ترم دانشگاه به علت نامعلومی ! تا اواخر خرداد لغو شده و برای اینکه بگن نه کی گفته لغو شده ؟ اگه ازشون بپرسین میگن : امتحانا برگزار میشه و هرکس دلش خواست میتونه امتحان بده هرکی هم نداد بعدن میده ! البته اگه الان میخواین امتحان بدین باید تعدادتون بالای ۲۰ تا باشه ! ( خبرگزاری ورجیل نیوز ! )

اما در آخرین روز  حضورمون تو دانشگاه که دوشنبه بود و یادم نمیاد چندم ! یه کاغذی رو چسبونده بودن زیر یکی از پنجره های ساختمون فنی و چون دوربین گوشی ما پیکسلش بالاس ، تونستیم از فاصله ی نسبتا دور رهیافتش کنیم ! دیگه توضیح نمیدم ، خود عکس گویا هست هرچند که دیگه کم کم داره تب می خوابه.

اما تعدادی از دوستان هم دانشگاهی من ، تصویر زیر رو برای من فرستادن و خیلی هم روش مانور دادن. خب به هرحال شما جوونین و بی تجربه ولی اگه کسی یه مقدار دقت کنه به سرعت می فهمه جعلیه. آخه این مهر نداره و اگه هم گرافیست باشین که دیگه رنگ رخساره خبر می دهد از سر درون ! ( آخ ! من چه رنگی ام الان؟) ضمنا شیوه ی نگارش نامه هم یه مقدار مسخره اس ! ( البته اکثرا می فهمن ولی خب دیگه ، دیدم چند نفر با آب و تاب واسم پیغام گذاشتن ، منم گفتم روشنشون کنم! لامپ اضافی خاموش !!)

هه ! انگار خبرام ته کشید ! شما اصلن نگرانی به خودتون راه ندین من پستو تکمیلش می کنم ! از اونجایی که داستانای کوتاه دانشگاه شهرقدس کم کم داشت به بی مزگی می زد ، دیگه ادامه اش ندادم اما یه داستان مونده ته گلوم که اینجا میذارمش!:

دوشنبه ی هر هفته ….

فرهاد : آقا الان چه کلاسی داری ؟

من : ……. .

فرهاد : مگه دیروز نداشتی ؟

من : چرا !

فرهاد : بابا چه حالی داریا !

–

حسام : خب حامدجون ! امروز چی داری ؟

من : هیچی ، همینجوری اومدم دور هم باشیم !

حسام : آهان ! عجب آدمای کله خری پیدا میشن !

–

مهران : چی داری ؟

من : هیچی !

مهران : بیکاریا !

–

امین : چه کلاسی داری الان ؟

من : هیچی !

و دیگر چیزی به خاطر نمی آورم !

–

احسان : ای بابا ما تو رو هر روز باید ببینیم ؟

–

حسین : حامد چی داری ؟

من : ……

حسین : مگه با استاد …… نداشتی ؟

من : چرا !

حسین : آهان میخوای پایه ات قوی تر بشه ؟! خیلی خوبه اینجوری ، آفرین !

——————————-

آره بی مزه بود ! به هرحال به شما قول مساعد میدم که تابستون به مرز انفجار برسیم و به حدی بالا بریم که وارد زندگی و گوشی های شما هم میشیم ! برنامه هایی داریم که حتا به تخیل شما هم نمی رسه و اجراشون فقط یه مقدار پایه گی میخواد ! ( منظور پایه ی گی ( چیزبازی !) نیست !)

بای ! (خیلی ناگهانی و کوبنده بود !)