منفی تر از من دیگه نیست !
سلامم را پاسخ نخواهید گفت ! چه کسی می خواهد بیاید ؟ چرا ؟ کی ؟ کجا ؟
باز این نمودار لعنتی سینوسی احوالم رو سه پی دوم گیر کرده که یکی از دلایل مهمش تنهاییه و تنهایی هم بالطبع فکر و خیال به سراغ آدم میاره. به هرشکل. خب بعضی از مطالب هستن که هم نگارنده و هم خواننده از اون لذت می برن. بعضی از نوشته ها هم هستن که فقط نویسنده باهاشون حال می کنه و این پست هم از این سری پستاس. دوست دارم هرچند وقت یه بار پستی از شعرایی که تو اوقات بیکاری از خودم ول میدم برم. اما من قبلن احترام و ارزش بیشتری واسه شعرام قائل بودم ولی الان چون افکارم محدود و محصور شده اون طوری که میخوام نمی تونم شعر بگم. بگذریم که سخن دوست از دور خوش است !
توی برزخ و دوراهی ، مجازات بی گناهیم
دشمن بالفطره ی من ، رفیق فاب تباهیم
نمیشم رها و آزاد ، به برون راهی ندارم
زیر این شکنجه ی سخت ، نشاید دووم بیارم
لحظه های رفته ی من ، همه پوچ و بی ثمر بود
از همه اخبار عالم ، غیر غم دل بی خبر بود
شاه من بدون دربار ، کشورم همیشه سربار
قحطی و جنگ و تجاوز ، همیشه برپا و درکار
مسخ و جادو و طلسمم ، نحسی چسبیده به اسمم
کرختی و سستی محض ، ملغمه شدن به حسم
مردما وجود من رو ، به درون آب سپردن
معکوس نبض دلم رو ، به شماره می شِمردن
منفی نگری مطلق ! فقط درباره ی بیت اول بگم منظور اینه که برزخ دشمن بالفطره ی شاعره.
صداقتم به کوزه اس ، خاک مماس پوزه اس
پرهیز من از طلب ، نخوردنم به روزه اس
شکست و باز شکستی ، ثبت شده توی عمرم
من که یه عمری مدام ، تو سجده سر به مهرم
آفت من زندگیست ، نجابتم بندگیست
نخ عروسک دل ، سرش تو دستای کیست؟
واکنشی نمیشه ، نمی بینم کو ترغیب ؟
عنصر روح و تنم ، منتظره یه ترکیب
اصلن نمی تونم مثبت فکر کنم !
مرگ خدا به من باد ، اون که نفس به من داد
اونکه منو نمی دید ، نمی رسید به فریاد
تو چنگ غصه هامو ، مقهور قهر دنیام
سلام مرگ به من گفت ، طلوع نمیشه فردام
اینم از همون سری شعرای مرگیه !
تو مثل من نبودی و ، دستم بهت نمی رسید
تو اوج آسمونایی ، من رو زمین بدون دید
سیاهیای صورتم ، مایه ی ننگ و شرم تو
تیرگی نگاه من ، لکه ی درک و فهم تو
همیشه از قصور تو ، شاکی ام اما سربه زیر
چیزی نمی گفتم بهت ، ای پریزاد بی نظیر
اما ندیدی حالمو ، چشم دلت تو کور شده بود
شاید که این ندیدنت ، از شدت نور شده بود
این شعر ناقصه و یه چند تا بیت دیگه لازم داره. ضمنا باید جای بیتاش هم باید یه مقدار دستکاری بشه.
با دوتا چشم پر غضب ، دشمن به من خیره شده
با نفسای آتشین ، کم کم به من چیره شده ، دنیا به روم تیره شده
خرما بودم شیره شدم ، گیرا بودم گیره شدم ، با چند تا شعله ی سیاه ، بی صور و بی سیره شدم
همیشه بوده با منش ، روح قساوت و تنش ، آمیخته مکر و پلیدی ، با هر سرشت اندر سرشت
یه روز سلام گرمشو ، یه روز نگاه سردشو
موندم که چه باور کنم ، امروز یا روز بعدشو
از دور نگاهم می نمود ، نگاه ز چشمم می ربود
دو پلک نمدارم بسوخت ، بر آتشش او می فزود
با درد عادی می شدم ، با طرد بازی می شدم
او سرنوشتم می نوشت ، با مرگ راضی می شدم
با خود زمان ها گریه کن ، گریه به سود چه کِسی
شب ها دعا رو پیشه کن ، تا ای خدا ، تو ، به دادم برسی
آهم ز بیماری نبود ، نبضم به او خو می گرفت
سروها استاده اند ، بته ام به پایش می نشست
اینم یه شعر نسبتن قدیمی بود که بازم ادامه داره. این نشون میده که اگه من فکرم آزاد باشه می تونم بیتای جالب و پر آرایه ای از خودم استخراج کنم !
وقتی عشقت برمی گرده ، دنبال چشات می گرده
حسابی تنت می لرزه ، دلت از نگاش می ترسه
اما باز میخوای ببینه ، دوست داری جلوت بشینه
دوست داری تن نحیفت ، از نگاش عشقو بچینه
خب برای این پست کافیه. فقط من یه چند تا چیز بگم. یکی اینکه تعداد زیادی از بیتا رو نمی خوام اینجا بیارم. یکی دیگه هم اینکه یه تعداد از شعرا کامل نیستن و میخوام کاملشون کنم. یه نکته ی دیگه هم اینه که من اصلن خودمو شاعر نمی دونم چون هرکسی می تونه با یه ذره فکر شعر بگه و بیتای بالا هم که شعر نبودن بلکه به نوعی ترانه بودن. به هرحال برای خودم آرزوی موفقیت و پیشرفت دارم و امیدوارم هرچه سریعتر فکر و روح و روانم آزاد بشه ! فعلا بدرود !
پی نوشت ۱ : شهادت حضرت فاطمه (س) رو هم از طرف خودم تسلیت میگم.
پی نوشت ۲ : برای دیدن پک قبلی بیتا به لینک روبه رو برید. باید از تو گفت !
منظور شما چیه از این حرفاحامد کیه؟من... 
سلام
این قدر ناراحتی که از قیافه ات هم می شه فهمید امیدوارم بهتر بشی
[پاسخ]