یک،دو،سه… شروع می کنیم
خب سلام. بالاخره بعد از کش و قوس و قزح های فراوان تونستم یه وب کوچیکی راه بندازم که اما درونش مثل دل دریایی من عمیقه خیر سرم! البته برخلاف گذشته ، راغبم که از نویسنده های دیگه هم بهره بجستم! و همچنین متمایلم که کپی رایت رو هم بذارم در کوزه! خب این دو خط رو خوندین ، خسته نشدین که؟ ای بابا ، کی خستس؟(همه با هم و درهر جا و مکانی که هستین بگید:دشمن!) کی خستس؟(بازم همگی بگید دشمن!) خیلی خب حالا یه دست و یه هورا( عنایت بفرمایید: هوراااااااااا !) اگه خواستین یه جیغ و داد و آه و ناله و فغان هم بذارین تنگش! به هر شکل سعی می کنم بیش از پیش به مسائل سیاسی هم بپردازم هرچند صاحب نظر نیستم و ادعایی هم یدک نمی کشم! البته هنوز هم نیم نگاهی به خوشگلای غربی و شرقی داریم!(داریم ، دارید ، دیرام رام!) غیر از اینها نخبه گرایی هم می کنیم!(دقت کنید! نخبه گرایی نقش مفعولی داشته، ولی نگارنده هیچ صنمی با نخبگان نداره!) ضمنا از این تیپ ایهام ها و کنایه ها بیشتر استفاده می کنم و اگه باهوش باشین معانی اونا رو می کشفین یا اگه نفهمیدین و علاقه مند بودین که بفهمین ، بپرسین. چقدر از خودم تعریف کردم و واقعا لذتی که در تعریف کردن از خود هست ، در سایر چیزای با لذت نیست! یه سعی دیگه هم می کنم ، اونم اینه که از قاعده ی هر روز یه پست تبعیت و معنای آپ تو دیت بودن رو به نحو احسنت!! عملیاتی کنم. خب حالا شاید درست نباشه ولی این پست رو با یه بیت از محسن چاووشی به پایان می رسونم. فعلا خداحافظ خودم و خودش!(کی؟)
بدون تو پشمم — کنار تو کشکم—- بیا تا گریه کنم —- مشکم پیش اشکم(نگید بچه شدی که …)